PL EN
OZNACZANIE ZAWARTOŚCI DWUTLENKU WĘGLA W WODZIE ZA POMOCĄ APARATU KARAT
 
Więcej
Ukryj
1
Instytut Górnictwa Politechniki Wrocławskiej
AUTOR DO KORESPONDENCJI
Stanisław Żak   

Instytut Górnictwa Politechniki Wrocławskiej, pl. Teatralny 2, 50-051 Wrocław
 
Mining Science 2006;VIII(1):207–218
 
SŁOWA KLUCZOWE
STRESZCZENIE
W artykule omówiono całokształt zagadnień związanych z oznaczaniem zawartości gazów w aparacie Karat. Przedstawiono budowę aparatu, techniczny sposób wykonywania pomiarów, teoretyczne podstawy obliczeń zawartości gazu w cieczy za pomocą wskazań aparatu, dokładność uzyskiwanych wyników. Szczególną uwagę zwrócono na metodę obliczeń zawartości dwutlenku węgla w wodzie, wprowadzoną przez Freseniusa i Grünhuta. Wszystkie istniejące wyniki w uzdrowiskach opierają się na tej metodzie. Metodę tę poddano krytycznej analizie i zaproponowano nowe, teoretyczne podstawy obliczeń uwzględniające dodatkowo wpływ ciśnienia atmosferycznego, wpływ zróżnicowania stężenia dwutlenku węgla w wypieranej wodzie oraz wpływu rozpuszczalności w wodzie gazów atmosferycznych. Dokonano analizy dokładności nowej metody oznaczeń związanych z przyjętym modelem odgazowania, niepewnością pomiarową i pobieraniem prób do badań. Przeprowadzono ocenę wpływu poszczególnych, mierzonych wielkości na niepewności pomiarowe. Nowy sposób obliczeń daje wyższe wartości oznaczeń niż sposób przedstawiony przez Freseniusa i Grünhuta. Nie wymaga on już stosowania empirycznych poprawek zwiększających teoretycznie obliczone stężenia gazu w wodzie.
 
REFERENCJE (11)
1.
APPELO C.A.J., POSTMA D., Geochemistry, groundwater and pollution. A.A.Balkema, Rotterdam, Brookfield, 1999.
 
2.
ATKINS P. W., Chemia fizyczna, PWN, Warszawa 2001.
 
3.
CARROLL J. J., SLUPSKY J. D., MATHER A.E., The solubility of carbon dioxide in water at low pressure., J. Phys. Chem. Ref. Data, vol. 20, No. 6, 1991, s. 1201-1209.
 
4.
CIĘŻKOWSKI W., DULIŃSKI W., JÓZEFKO I., KIEŁCZAWA B., LIBER–MADZIARZ E., WITCZAK S., ZUBER A., ŻAK S., Występowanie, dokumentowanie i eksploatacja endogenicznego dwutlenku węgla w Polsce – poradnik metodyczny, Wrocł. Tow. Naukowe, Wrocław 2002.
 
5.
DOMINIKIEWICZ M., Wody mineralne Polski. Warszawa, PZWL, 1951.
 
6.
FISCHER O., FISCHEROVÁ E., Revision des Haertl-Verfahrens zur Bestimmung von gelästem Kohlendioxid in Mineralwässern. XIII Mezínárodni Kongres Lázeňské Techniky. Karlovy Vary, ČSSR, 30.11-3.12.1987. Sborník přednášek, 1987, s. 436-443.
 
7.
FRESENIUS R., GRŰNHUT L., Apparat zur angenäherten bestimmung des freien Kohlendioxyds in Mineral Wassern. Zeitschrift fűr Analitysche Chemie, 1914, LIII, s. 265-275.
 
8.
KRAJČA J., Plyny v podzemních vodách. SNTL, ALFA, Praha. 1977.
 
9.
ŁAUKAJTYS T., Metody pomiarów i kontroli jakości wody nasyconej CO2 i kąpieli kwasowęglowych. Problemy Uzdrowiskowe, 1973, z. 7 (73), s. 207-227.
 
10.
MADEYSKI A., Urządzenia eksploatacyjne dla wód leczniczych i urządzenia do gazów leczniczych. [w:] Jastrzębski L., Madeyski A., Potocki I. (red.) - Podstawy balneotechniki. Arkady, Warszawa, 1958 s. 171-268.
 
11.
SZMYTÓWNA M., Wody mineralne i metody badań wód mineralnych. Ibidem, 1970 s. 23-83.
 
eISSN:2353-5423
ISSN:2300-9586